Proud to be Patrick Part 3

Eigenlijk waren de afgelopen drie maanden een kleine hel voor mij als songfestivalfan. Ik wilde maar één ding: delegation host worden bij het Eurovisie Songfestival. Korte uitleg: dan begeleidt je de hele crew die naar Nederland komt van een deelnemend land. Want naast een zanger, zangeres, duo of band komen er ook allerlei andere mensen mee die moeten zorgen voor een perfect plaatje op het podium. Van en regisseur tot de visagie en van dansers tot ook nog de commentatoren van het betreffende land.

Rond half november kon je je gaan melden voor die vrijwilligersfunctie en ik was niet de enige. Ruim 400 mensen melden zich die allemaal dit felbegeerde baantje wilde hebben, ik was dus niet bepaald de enige. De AVROTROS besloot dat iedereen daarna een filmpje moest inleveren. Daarin moest je minimaal één andere vreemde taal spreken en wat uitleg geven over wat je zou doen in bepaalde probleemsituaties. Daarin had ik natuurlijk wat mazzel want ik hoefde niet te stuntelen met een selfiestick en op mijn mobiel. Bij Dtv nam ik in de tv-studio een professioneel filmpje op dat ik in drie talen presenteerde (Engels, Duits en Nederlands). Half januari bleek dat ik door was naar de volgende ronde.

Een stuk of 150 mensen mochten op vier kennismakingsbijeenkomsten zichzelf min of meer presenteren. Ik zat bij de allereerste groep die zich op zaterdag 1 februari mocht melden in Ahoy Rotterdam. Het bleken bijna allemaal mensen te zijn die naast Engels en Nederlands nog een vreemde taal spraken. Armeens, Grieks, Spaans en Russisch kwam alleen al in de groep waar ik zat allemaal voorbij. Daarnaast was iedereen grappig en gevat en was er een enorm prettige energie. Ik dacht na afloop: wow wat een leuke groep maar als iedereen zo is val ik nu al af.

Het werden slopende weken van wachten, voor 1 maart zou je een telefoontje krijgen. Vorige week donderdag begon de onderlinge tamtam. Ik kende wat mensen die ook opging voor Delegation Host en die werden gebeld en de meeste krijgen goed nieuws. Ik hoorde maar niks. Ik week geen meter meer van mijn mobiele telefoon, maar het bleef stil. Dinsdagmiddag was ik er al half en half van overtuigd dat ik tot de afvallers behoorde (de roddel was dat ze die als laatste zouden bellen). Maar op de redactie van Dtv werd er ineens een telefoontje naar me doorverbonden. Daar was Claudia van de AVROTROS of ik het misschien leuk zou vinden om Portugal te gaan begeleiden. Ik had een vaste telefoon in mijn hand en stond in de redactieruimte, anders was ik waarschijnlijk gaan springen en dansen, juichen en ik vermoed ook hard gaan gillen. Ze had me niet gebeld op mijn mobiel, want dat nummer stond er niet bij in mijn mail (je verzint het ook niet).

En nu voel ik me dus ontzettend vereerd, ik ben één van de 82 mensen die Delegation Host is (alle 41 landen krijgen 2 Delegation Hosts).  Hoe groot het beroep is dat op me gedaan wordt door Portugal hangt van de crew van het land zelf af, dat bepalen ze helemaal zelf. Het kan alle kanten op. Ze kunnen enkel een beroep op je doen bij de verplichtingen die ze hebben maar het kan ook zijn dat je voor hen elke dag alles moet regelen (uitstapjes, repetitieruimte, leuk restaurant).

De komende weken zijn er een aantal bijeenkomsten van AVROTROS waar ik heen moet om veel meer informatie te krijgen en ik moet op ontdekkingstocht in Rotterdam. Het zal heel veel tijd gaan kosten, maar ik heb het er graag voor over.

Mijn directeur bij Dtv heeft me gelukkig vrij gegeven zodat ik bijna twee weken kan besteden aan het allermooiste evenement dat ik ken: Het Eurovisie Songfestival.